Styl loftowy – salon z kuchnią w industrialnym klimacie

W otwartej przestrzeni kuchnia widać z kanapy, więc każdy brak spójności rzuca się w oczy od progu. Styl loftowy to porządkuje prostą receptą: surowe powierzchnie, czarny metal i drewno. Dzięki temu salon z kuchnią w industrialnym klimacie da się zrobić zarówno w bloku za niewielkie pieniądze, jak i w domu przy większym remoncie. Poniżej są pomysły na weekend z farbą i tapetą oraz wersje na pełny remont z gresem i nową zabudową, a do każdego kierunku wskazówki, z czego go zbudować w zwykłych sklepach. Industrialny wystrój nadal jest popularny, ale coraz częściej łączy się go z drewnem, minimalizmem i spokojniejszą formą.

Styl loftowy: salon z kuchnią w industrialnym klimacie w ośmiu odsłonach

Trzy rzeczy odróżniają loft od innych stylów. Pierwsza to surowe powierzchnie: cegła i beton architektoniczny albo ich tańsze imitacje. Druga to czarny lub grafitowy metal w uchwytach, lampach, ramach i nogach mebli. Trzecia to drewno, które, jak podkreśla się w poradnikach, równoważy zimny metal. Do tego dochodzi otwarty układ i oświetlenie, które eksponuje fakturę ścian. Reszta to kwestia proporcji: od jasnego, prawie skandynawskiego lofu po ciemny i męski.

Czerwona cegła na ścianie, czarny metal i drewniany blat

Ściana z cegły to cecha, po której loft rozpoznaje się od progu. Wystarczy jedna powierzchnia, np. za sofą albo przy stole jadalnym. Czerwona cegła kontrastuje z kuchnią i ożywia wnętrze, zwłaszcza gdy zabudowa jest ciemna. Do wyboru są płytki cięte ze starej cegły (nierówne, w odcieniach czerwieni, rdzy i brązu) albo lżejsze płytki gipsowe i betonowe udające cegłę. Płytki ścienne z cegły kosztują zwykle od ok. 60 do 190 zł za m² (same płytki, bez kleju i fugi). Ciemna fuga zlewa się z cegłą, jasna mocniej rysuje wzór.

Do cegły pasują szafki w grafitowych, matowych frontach, czarne uchwyty i bateria oraz blat w dekorze dębu. Sofa może być w ciemnoszarej tkaninie albo w kolorze koniaku. Ścianę o powierzchni kilku metrów da się wykleić samemu tak jak zwykłe płytki, najwięcej cierpliwości wymaga fugowanie.

Cegła jest porowata i chłonie tłuszcz. Przy płycie grzewczej i zlewie potrzebuje impregnatu, a najlepiej zamienić ją tam na gładką płytkę albo szkło, które się po prostu przeciera.

Biała cegła, jasnoszare ściany i czarne detale w małym salonie z aneksem

Ciemny loft w małym mieszkaniu potrafi przytłoczyć, więc przy 40–60 metrach lepiej sięgnąć po jasną wersję. Ściany w bieli lub jasnym szarym optycznie powiększają wnętrze, a czerń i grafit w detalach dodają industrialnego charakteru. Cegłę można pomalować farbą do ścian na biało albo kupić białe płytki gipsowe. Pozostałe ściany dobrze wyglądają w złamanej bieli lub w jasnoszarym odcieniu.

Czerń wprowadzają ramy obrazów, lampy, uchwyty i nogi stołu, a ciepła dodaje jasne drewno, np. dąb lub jesion w dekorze. To wariant tani i prosty w realizacji, bo większość roboty to malowanie. Uwaga na okna od północy: czysta biel wypada tam szaro, lepsza jest biel z domieszką ciepła.

Grafitowe matowe fronty, czarne lamele i ciemna zabudowa

Kto lubi loft w męskim, ciemnym wydaniu, powinien zacząć od kuchni. Fronty w czerni lub grafice, matowe, zestawione z drewnianym blatem, dają efekt jak z projektu architekta, a do tego potrzebne są zwykłe kuchnie modułowe z płyty meblowej i długie, proste uchwyty. W salonie ściana za telewizorem może dostać lamele w czerni albo ciemnym dębie, czyli gotowe panele, które klei się lub przykręca samodzielnie.

Kanapa w ciemnoszarej tkaninie, stolik na metalowych nogach i lampy z czarnego metalu domykają całość. Ten kierunek to średni budżet, głównie przez kuchnię. Pokój z jednym niewielkim oknem lepiej odciążyć jasną podłogą i jasnymi ścianami, bo w całości ciemna zabudowa zrobi z niego jaskinię. Światło w ciepłej barwie łagodzi surowość.

Gres jak beton, który płynie przez salon i kuchnię

Szara posadzka bez progów łączy obie strefy w jedną całość i to najmocniejszy znak loftu. Wybierać można spośród jasnoszarych, cementowych i antracytowych odcieni, najlepiej w macie. Wiele płytek imitujących beton w formacie 60×60 kosztuje ok. 60–170 zł za m², a większe formaty i droższe serie przekraczają 200 zł. Gres w tym wzorze odwzorowuje wygląd wylewki, ale nie pyli i nie pęka, więc jest rozsądniejszy niż prawdziwy beton.

Ten sam wzór można pociągnąć na ścianę kuchenną nad blatem. Tańszy sposób na betonowy charakter ścian to farba lub tynk dekoracyjny z efektem betonu. Mikrocement daje podobny efekt, ale wymaga fachowca. Płytki układa ekipa, a przy dużych formatach równa wylewka to podstawa. Bez ogrzewania podłogowego gres jest zimny, więc przydaje się duży dywan pod sofą.

Loft na weekend: grafitowa ściana, drewniane półki na czarnych wspornikach i lampy z metalu

Przy bardzo ograniczonym budżecie wystarczą trzy rzeczy z marketu. Pierwsza to jedna ściana w grafitowym lub betonowo szarym odcieniu, pomalowana matową farbą lateksową. Druga to półki z desek sosnowych lub dębowej klejonki na czarnych metalowych wspornikach. Trzecia to lampy z czarnego metalu i żarówki z widocznym żarnikiem w ciepłej barwie, które podkreślają fakturę ścian.

Z półkami lepiej nie przesadzać. W małej kuchni jedna lub dwie otwarte półki są akcentem, a cała ściana regałów to bałagan. Całość dopełniają metalowe osłonki na rośliny i ziołowe doniczki na parapecie. Dla stylu loftowego w tej wersji nie trzeba ekipy, wystarczy wiertarka, poziomica i jeden weekend.

Przed wierceniem sprawdź, z czego jest ściana. Do betonu i do płyty gipsowo-kartonowej potrzebne są różne kołki, a ciężka półka zamocowana wyłącznie w samej płycie wymaga dodatkowego wzmocnienia.

Ciepły loft z dębowym drewnem, beżem i zielenią

Loft bywa zimny, a ten kierunek ogrzewa go materiałami. Na blat, półki i stół dobrze nadaje się dąb olejowany z widocznym usłojeniem, także w tańszej wersji z klejonki lub dekoru. Ściany można pomalować na beż albo ciepłą szarość, a jedną zostawić z cegłą. Na podłogę pasują deski w jasnym kolorze, które powiększają wnętrze, albo ciemne, postarzane, nadające mu wyrazistości.

Tekstylia robią tu sporo: len, wełniane pledy, jutowy lub wełniany dywan i zasłony w naturalnych barwach. Zieleń zapewniają monstera, zamiokulkas i zioła przy oknie kuchennym. Czerń ma być tylko w detalach: uchwyty, nogi stołu, ramy. Blat z drewna przy zlewie trzeba co jakiś czas przeolejować, a gorące garnki zostawiają na nim ślady, więc potrzebne są podkładki. Wariant jest elastyczny, można kupować po jednym elemencie.

Wyspa lub półwysep z drewnianym blatem, hokerami i lampami w rzędzie

Granicę między kuchnią a salonem najłatwiej zaznaczyć meblem. Wyspa lub półwysep z drewnianym blatem na grafitowych szafkach, czarne metalowe hokery i długa lampa albo kilka lamp w rzędzie nad blatem tworzą loftową scenografię bez ścianek. Wyspę można złożyć z gotowych szafek kuchennych, a blat wykonać z klejonki dębowej lub dekoru drewnopodobnego.

Tu liczą się centymetry. Odległość wyspy od szafek to minimum 90 cm, wygodniej 100–120 cm. Od stołu trzeba zostawić co najmniej 140 cm. Jeśli przy blacie mają siedzieć goście, blat wypuszcza się na 25–30 cm poza szafki, a na osobę przypada minimum 60 cm szerokości. Wolnostojąca wyspa najlepiej sprawdza się w pomieszczeniach powyżej 15 m². W mniejszych układach lepszy jest półwysep przy ścianie.

Tapeta w ceglany wzór i okleina w kolorze betonu na starych frontach

Ceglaną ścianę i betonowe fronty można mieć bez skuwania i ekipy. Flizelinowa tapeta z motywem cegły klei się na przygotowaną, zagruntowaną ścianę. Stare fronty kuchenne można okleić matową okleiną w grafitowym lub betonowym szarym odcieniu albo w czerni. Wymiana uchwytów na proste, podłużne w czarnym metalu zmienia wygląd kuchni bardziej, niż można się spodziewać.

Okleina trzyma się tylko na odtłuszczonych, gładkich frontach, a gdy fabryczna okleina się łuszczy, front lepiej wymienić. Za płytą grzewczą i zlewem tapeta odpada, tam potrzebna jest gładka płytka lub szklany panel. Do tego lampy z czarnego metalu i mamy kuchnię w industrialnym stylu małym kosztem, z jedną ścianą i pędzlem.

Podłoga do loftowego salonu z kuchnią

Podłoga jest wspólna dla obu stref, więc musi znosić wodę i krzesła. Opcje są trzy:

  • Winyl na klik: materiał to ok. 80–200 zł za m², a samo ułożenie na klik ok. 30–65 zł za m². Przy zakupie warto szukać klasy użyteczności co najmniej 33. Można go położyć na starą posadzkę, jeśli jest równa.
  • Laminat: z podkładem i robocizną to zwykle 100–160 zł za m². Dobry w salonie, ale przy zmywarce i zlewie źle znosi wodę.
  • Deska warstwowa: z materiałem i montażem 220–400 zł za m², najcieplejsza w dotyku i najdroższa.

Najrozsądniej dać gres w kuchni i okolicy wejścia, a drewnopodobny winyl albo laminat w strefie wypoczynku, z listwą przejściową.

Loftowe wpadki w salonie z kuchnią

Największy błąd to nadmiar surowości: cegła, beton, czerń i metal naraz, bez drewna i tkanin. Drugi to zimne światło, które z ciepłej cegły robi szarą ścianę. Trzeci to cegła przy samej płycie i zlewie, bez impregnatu. Żarówki z widocznym żarnikiem dają niewiele światła, więc same nie oświetlą stołu ani blatu. Przy pracy w kuchni potrzebne jest dodatkowe oświetlenie nad blatem lub pod szafkami.